S-Base — biblioteki stylów

S-Base zarządza całymi bibliotekami znaków umownych: schemat aplikacyjny rozp. 2021 (GESUT, EGiB, BDOT500) jest do wglądu, biblioteki własne — do tworzenia i edycji. Edycja pojedynczego znaku należy do modułu Znaki umowne.

Widoki

Widok początkowy: WYBÓR OBIEKTU (przebudowany 2026-09-30, polecenia „usuń obecne schematy aplikacyjne — mają zostać tylko obiekty, każdy oddzielnie", „karty obiektu — każdy obiekt oddzielna karta", „w karcie tylko nazwa obiektu"; wcześniej, od 2026-09-27, stała tu galeria bibliotek).

Jednostką wyboru jest OBIEKT, nie biblioteka. Lista jest płaska: każdy znak ze wszystkich bibliotek stoi na niej osobno, własną kartą. Pojęcie biblioteki nie zniknęło — przestało być poziomem, przez który trzeba przechodzić, żeby dojść do obiektu.

Karta niesie tylko nazwę obiektu i przycisk OTWÓRZ po prawej stronie. Nic więcej: identyfikator, geometria i biblioteka są w zakładce TABELA, a cała reszta w karcie obiektu. Pojedynczy klik zaznacza, dwuklik i OTWÓRZ otwierają. Rozwijanie karty na szczegóły zostało zdjęte tego samego dnia („w S-BASE — usuń to rozwinięcie") — szczegóły to zadanie tabeli, nie listy.

Szyna po lewej dzieli listę dwukrotnie, z licznikami liczonymi z treści:

Sześć geometrii to dokładnie tabela z załącznika nr 1 do rozporządzenia (polecenia „dodaj zgodnie z rozporządzeniem", „dodaj podział", „pod względem geometrii") — nie trzy rodzaje plików stylów, którymi aplikacja rysuje. Liczniki idą z geometria każdego znaku, więc podział jest zupełny i rozłączny.

Biblioteki BIM sieci zostają całe („zostaje jedna biblioteka BIM"): podział po geometrii ich nie dotyczy, bo blok sieci jest zestawem elementów, a nie jednym znakiem o jednej geometrii. Wybór tej pozycji pokazuje biblioteki, nie obiekty.

Przełącznik LISTA ｜ TABELA (od 2026-09-30, polecenie „dodaj przycisk tabs — tabela — wstaw rozwiązanie z strony") pokazuje tę samą, już zawężoną listę jako tabelę: L.p., nazwa, identyfikator, biblioteka, geometria, branża, status, kolor z próbką, grubość i OTWÓRZ. Kolumna BIBLIOTEKA jest powodem, dla którego ta tabela istnieje — na płaskiej liście to ona mówi, skąd obiekt pochodzi. Wygląd i opcje (przypięty nagłówek, gęste wiersze, kreski kolumn) są te same, co w zakładce TABELA otwartej biblioteki.

Przycisk NOWY SCHEMAT w nagłówku (od 2026-09-30) otwiera okno dialogowe zakładania schematu aplikacyjnego: nazwa, kod i opis. Kod liczy się z nazwy, ale da się go poprawić — jest kluczem (UNIQUE, małe litery, cyfry i podkreślnik) i wchodzi do adresu trasy. Schemat powstaje pusty, zapisany jednym wierszem w robocza.sbase_schematy; jego skład wybiera się potem w oknie SCHEMATY, gdzie widać grupy i obiekty. Rozdzielenie na dwa kroki jest celowe: nazwanie schematu i wybranie jego zawartości to dwie różne czynności.

Szukanie obejmuje nazwę obiektu, jego identyfikator i nazwę biblioteki, z której pochodzi — zawęża jednakowo LISTĘ i TABELĘ.

Karta pod kursorem i karta wybrana wyglądają dokładnie tak, jak na liście projektów (2026-09-28, polecenie „w S-BASE zastosuj taką samą animację podczas wskazania pozycji"): najechanie myszą zmienia tło całej karty, a karta wybrana ma cały obrys oświetlony — ramkę w kolorze wiodącym i poświatę dookoła, równe na każdym boku i rogu, bez ruchu.

Karta biblioteki niesie: nazwę, TYP (identyfikator grupy obiektów — biblioteka_gesut, biblioteka_bim_siec_kanalizacja), publikator aktu albo liczbę gotowych, cztery liczniki zestawu (linie, symbole, powierzchnie, schemat) i pas akcji: DANE, EDYCJA, eksport do JSON, usunięcie.

Zestaw biblioteki liczy się z jej zawartości — żadna liczba nie jest wpisana z ręki:

Podział na trzy pliki stylów rozstrzyga geometria obiektu, więc jest zupełny i rozłączny: ich suma to zawsze cała biblioteka.

Podział na grupy jest DWUPOZIOMOWY (uwaga użytkownika 2026-09-26: „w bibliotece GESUT jest podział na grupy z podziałem"). Grupa to branża obiektu (wodociąg, kanalizacja, gaz…), a w niej stoją podgrupy stanu — obiekty projektowane i nieczynne. Podgrupa z zerem nie powstaje wcale, a suma podgrup to zawsze cała grupa. Ten sam podział rysuje drzewo lewego slidera w GEO-CAD2D.

Droga do tego układu: do 2026-09-23 każda biblioteka była osobną rozwijaną kartą z pasem siedmiu przycisków; 2026-09-23 zastąpiła je jedna tabela; 2026-09-25 wiersz zaczął rozwijać się w kartę składu; 2026-09-26 tabela ustąpiła siatce zestawów, a 2026-09-27 siatka — galerii wyboru osadzonej w ramie. Powód ostatniej zmiany: to jest widok modułu, a nie pytanie zadane na chwilę, więc nie ma prawa przykrywać paska poleceń ani domagać się zamknięcia.

Wspólna belka „Schemat aplikacyjny rozp. 2021” zniknęła 2026-09-23 (polecenie: „usuń — to są nazwy biblioteki”): powtarzała to, co widać po nazwach, a rozporządzenie mówi teraz osobna kolumna.

Strona początkowa stoi w tej samej oprawie, co PROJEKTY (polecenie z 2026-09-23 „dostosuj stronę S-BASE — jak projekty"): bez ramy modułu i bez paska konsoli, za to z animowanym tłem — tymi samymi falistymi smugami, co ekran logowania. To strona wyboru, nie pracy; ramę modułu z paskiem narzędzi i pełnym tłem dostaje dopiero edytor biblioteki.

Lista stoi w tej samej ramie, co wybór projektu (od 2026-09-24): wyśrodkowana, przewijana w środku, 1300 × 1000 px (polecenia z 2026-09-30 „ustaw rozmiar okna 1300px na 1000px", „okno projekty również ustaw taki rozmiar" — oba okna mają jeden rozmiar, bo to ten sam krok pracy). Wybór biblioteki i wybór projektu wygląda tak samo — tego samego dnia lista poszła najpierw na cały obszar roboczy i okazało się, że tak wygląda jak inne miejsce aplikacji, a nie jak drugi wybór.

Cały obszar roboczy zajmuje dopiero widok po wyborze wiersza — zakładka TABELA otwartej biblioteki.

Akcje w nagłówku karty są przyciskami ikonowymi, nazwa czynności stoi w podpowiedzi. Przy bibliotece jest ich pięć: otwórz (spis obiektów biblioteki), ołówek (edycja), strzałka w dół (eksport całej biblioteki do JSON), strzałka w górę (import z pliku JSON) i kosz (usunięcie, z potwierdzeniem). Kosz działa wyłącznie dla biblioteki własnej — przy schemacie aplikacyjnym jest wyszarzony, a nie schowany, żeby karty nie zmieniały szerokości.

Informacje i ołówek otwierają prawą szufladę z danymi tej biblioteki: identyfikator, rodzaj, rozporządzenie, liczba obiektów i gotowych, wydanie, data i informacja o poprawkach. Różni je tryb — informacje pokazują, ołówek pozwala zmienić nazwę biblioteki własnej (nazwa schematu aplikacyjnego pochodzi z rozporządzenia, więc pole jest wyłączone i mówi dlaczego). Tryb przełącza się w samej szufladzie, bez wracania do wiersza.

Jedna akcja zdjęta z wiersza ma swoje miejsce gdzie indziej: nowy obiekt zakłada się paletą w edytorze biblioteki. Zmiana nazwy biblioteki własnej idzie teraz ołówkiem (albo dalej dwuklikiem w jej nazwę na karcie). FLOW otwiera się przełącznikiem widoku w otwartej bibliotece.

Każdy rejestr osobną biblioteką (od 2026-09-18): GESUT, EGiB i BDOT500 stoją na liście jako trzy osobne pozycje na tym samym poziomie, co biblioteki własne — bez pozycji zbiorczej. Przynależność do schematu aplikacyjnego rozp. 2021 mówi dana ROZPORZĄDZENIE z publikatorem aktu. Każdy rejestr dalej żyje osobno: własne wydanie, data, blokada i eksport.

Biblioteka „TurboMap KCD" (od 2026-09-22) stoi w tym samym rzędzie jako czwarta pozycja. Nie jest czwartym rejestrem schematu aplikacyjnego: wiąże warstwy plików KCD (TurboMAP) ze znakami GESUT, EGiB i BDOT500 — po to, żeby import KCD miał jedno źródło prawdy o wyglądzie, widoczne i poprawialne z tego samego miejsca, co reszta. Jej treść powstaje ze słownika warstw TurboMAP-a (3 150 warstw, 837 z klasą obiektu) i zawiera te znaki bibliotek urzędowych, których import faktycznie używa. Szczegóły podziału na warstwy — w opisie modułu CAD2D.

Przesuwanie kart w KANBAN (od 2026-09-16): w schemacie aplikacyjnym karty się przeciąga — w obrębie kolumny (kolejność) i do innej kolumny (obiekt przechodzi do innej grupy; przeniesienie jednego typu przewodu zabiera cały obiekt ze wszystkimi typami). Zmiana zapisuje się jako poprawka układu i od razu jest widoczna we FLOW (karta grupy, skład, liczba obiektów), w liście WĘZŁY, w zakładce KOD, a także w drzewie lewego slidera mapy (zakładki GESUT, EGiB, BDOT500 — ta sama grupa, kolejność i nazwa, bez odświeżania) i w pliku EKSPORT biblioteki (pole uklad; przy imporcie z zastąpieniem treści układ wraca). Katalog z rozporządzenia zostaje nietknięty — przycisk Przywróć treść z rozporządzenia w pasku biblioteki zdejmuje poprawki układu razem z poprawkami znaków. Kolumny (grupy) są stałe.

KANBAN (od 2026-09-15): dla schematu aplikacyjnego kolumny to grupy klasy z FLOW jej rejestru — np. Sieć wodociągowa, Sieć kanalizacyjna — a karty to to, co wchodzi w skład grupy: obiekty (kod i nazwa), a przewód z typami rozpisany na typy („przewód wodociągowy-ogólny”, „-lokalny”). Układ wynika z rozporządzenia, więc kart nie przenosi się. Dla biblioteki własnej kolumny to stany redakcji (IN DESIGN, GOTOWY), karta pokazuje próbkę koloru, nazwę, identyfikator i rodzaj rysunku, a przeciągnięcie karty zapisuje stan redakcji znaku.

Karta obiektu (od 2026-09-14) nazywa pola tak, jak rozporządzenie i schemat aplikacyjny: kodObiektu, nazwa, klasa (FeatureType), atrybut rozstrzygający kod w klasie zbiorczej pod swoją nazwą ze schematu (np. rodzajBloku: kondygnacjaPodziemna = p) zamiast dawnego „wyróżnika", formy prezentacji (punkt, linia, obrys — każda ma pod obiektem własną gałąź z parametrami i podglądem) oraz liczba atrybutów.

Profil 3D sieci (od 2026-09-14): pod każdą siecią w grupie przewodów GESUT stoją trzy węzły z suwakami — głębokość 3D (oś pod terenem dla obiektów bez rzędnych), średnica 3D (przewód bez atrybutu srednica) i krycie przyjętych 3D (półprzezroczystość brył z głębokością przyjętą). Pod urządzeniami (komorami) zamiast średnicy przewodu stoją od 2026-09-15 średnica komory 3D (komora bez atrybutu srednica, domyślnie 1000 mm) i zapas komory 3D (o ile komora bez rzędnych sięga głębiej niż oś sieci, domyślnie 0,5 m). Kanał technologiczny (SULL) i obudowa ochronna przewodu (SULO) są w 3D rurami z własnym profilem sieci SUL. Wartość zapisuje się po puszczeniu suwaka, a GES-CAD używa jej przy najbliższym zbudowaniu sieci 3D (import GML albo NARZĘDZIA). Bez zmian obowiązują dotychczasowe wartości (np. woda 1,6 m, kanalizacja 2,5 m, DN 100, krycie 40 %); „Przywróć domyślne" wraca do nich.

Karta obiektu z kompletem pozycji (od 2026-09-15): karta obiektu i karta typu przewodu wymieniają wszystko w jednym węźle — kodObiektu, nazwę, klasę (FeatureType), pole rozróżniające (np. typPrzewodu: ogolny = o), formy prezentacji i każdy element klasy ze schematu XSD (od 2026-09-19 pola stoją płasko, bez grupowania po klasie) — bez pomijania, także idIIP, geometria i rzednaObiektu — w kolejności sekwencji schematu od klasy bazowej, w zapisie diagramu UML rozporządzenia: typ i liczność, np. idIIP — GES_IdentyfikatorIIP, status — GES_Status, eksploatacja — GES_Eksploatacja [0..1], rzednaObiektu — GES_Rzedna [0..*], geometria — GM_Curve, wladajacy — CharacterString [0..1]. Ten sam zapis mają wiersze kart bloków atrybutów (każdy blok wymienia wszystkie elementy swojej klasy i każdy z nich ma węzeł pola — także geometria, idIIP i rzednaObiektu). Ostatni wiersz karty to pole prezentacja graficzna z własnym uchwytem — od 2026-09-18 ma je każdy obiekt, także przewód z typami (dotąd rysowały się tylko typy).

Nagłówek karty obiektu w dwóch wierszach (od 2026-09-19): u góry grupa · kod · nazwa (sieć, która obiekt trzyma: SUW · Sieć wodociągowa), pod nią obiekt · kod · rodzaj (SUWR · Urządzenie; przewód i jego typy — Przewód, obiekt poza siecią — Obiekt). Opis w menu GEO (Sieć wodociągowa-hydrofornia — nazwa sieci i nazwa obiektu z aktu) zszedł z nagłówka do treści karty i jest jej pierwszym wierszem danych, w tym samym układzie kolumn, co pola. Karta obiektu jest wyróżniona grubszą krawędzią w kolorze wiodącym. Nazwy obiektów piszą się od wielkiej litery („Hydrofornia", „Wodociągowe urządzenie techniczne") — akt pisze je różnie, a lista i karty mają czytać się jednym stylem.

Urządzenia towarzyszące w każdej sieci (od 2026-09-19): karta sieci GESUT (np. „Sieć ciepłownicza", „Sieć elektroenergetyczna") wymienia po przewodach i urządzeniach własnych sieci także wszystkie urządzenia towarzyszące z rozporządzenia — kanał technologiczny, obudowę ochronną, komorę podziemną, właz, słupy, podporę przewodów, budowlę podziemną. Ich węzły stoją raz, w grupach „Urządzenia towarzyszące", a wiersz w karcie sieci prowadzi do nich linią powiązania (kreskowaną) — drzewo WĘZŁY i układ płótna się nie zmieniają.

Skład grupy (od 2026-09-15): karta każdej grupy — sieci (np. „Sieć wodociągowa”), „Bloki atrybutów”, „Widok 3D” — wymienia, co wchodzi w jej skład: każdy element w osobnym wierszu. Od 2026-09-18 wiersze mają dwie kolumny z opisem w pierwszym wierszu karty — kod · nazwa w menu APP (SUWR · Sieć wodociągowa-hydrofornia; typ przewodu: SUWP · Sieć wodociągowa-przewód ogólny). Karta sieci wymienia wszystkie typy przewodów i wszystkie urządzenia, a każda pozycja ma własny węzeł i przycisk + — typ przewodu jest od 2026-09-18 gałęzią grupy (w liście WĘZŁY stoi zaraz za swoim przewodem), a do obiektu przewodu wiąże go linia powiązania. Linia do elementu wychodzi z jego wiersza. Kod samej grupy stoi w nagłówku karty (od 2026-09-18), obok nazwy — nie jako kolejny wiersz, bo wiersze niosą kody elementów składu.

Rozmiar karty (od 2026-09-18): karta ma 520 px szerokości — tytuł grupy („Przewody i związane z nimi urządzenia techniczne") mieści się w nagłówku bez ucinania. Wartości, które i tak nie zmieszczą się w jednym wierszu — pełny tytuł aktu prawnego ma ponad 200 znaków — zawijają się, a karta rejestru rośnie o tyle wierszy, ile tekst zajmuje (najwyżej cztery).

Wiersz pod kursorem (od 2026-09-18): najechanie myszą podświetla tło całej pozycji — widać, którego wiersza dotyczy przycisk + i z którego wychodzi linia. Punkty łączenia stoją tuż wewnątrz krawędzi karty, więc są widoczne w całości; ostatni wiersz nie rysuje kreski pod sobą (zostaje obrys karty).

Pola płasko, blok = typ pola (od 2026-09-19, po zrzutach diagramu UML rozporządzenia: „nie stosuj podziału na grupy — to były grupy; to jest blok"): karta obiektu i typu wymienia każde pole wprost, w kolejności schematu od klasy bazowej, bez grupowania po klasie XSD — klasy GES_OgolnyObiekt, GES_ObiektGESUT, GES_Przewod to pochodzenie pola, nie bloki. Blokiem jest typ pola z diagramu: «Enumeration» (GES_Zrodlo, GES_Status, GES_Eksploatacja, GES_Funkcja, GES_Przebieg), «DataType» (GES_IdentyfikatorIIP) i «FeatureType» (GES_Rzedna). Z wiersza pola wychodzi linia do jego węzła: pole z listą kodową nosi w nagłówku nazwę typu (GES_Funkcja) i rozgałęzia się na wartości, jakie mogą być (g — glowny, p — przylacze), a pole klasy złożonej prowadzi do bloku z polami tej klasy (GES_IdentyfikatorIIP: przestrzenNazw, lokalnyId, wersjaId). Pola cyklu życia obiektu — startObiekt, startWersjaObiekt, koniecWersjaObiekt, koniecObiekt — stoją od 2026-09-19 w bloku GES_IdentyfikatorIIP (opisują wersję obiektu, jak wersjaId), nie w liście pól obiektu; każde ma swój węzeł pod blokiem. Każdy obiekt ma te bloki pod sobą, oddzielnie. Karta typu przewodu jest kartą obiektu sieci (opis w menu GEO, typPrzewodu z wartością i opisem w osobnych kolumnach, komplet pól, prezentacja graficzna); pole rozróżniające kod (typPrzewodu, rodzajUrzadzenia) stoi w karcie raz. Karta pola podaje nazwę, klasę, rodzaj danych, liczność i wiersz wartości, po którym stoją dopuszczalne wartości — każda z uchwytem i linią do węzła wartości (bez dawnego licznika „możliwości"). Lista WĘZŁY czyta się tak samo, jak karta: te same nazwy (GES_Funkcja, PrezentacjaGraficzna-GEO-CAD2D) i ta sama kolejność — pola, potem prezentacja graficzna.

Układ kart: wszystkie karty obiektów, typów i bloków mają jednakowy układ — każda pozycja w osobnym wierszu z linią obramowania do krawędzi karty, etykieta szara, wartość jasna, jedna czcionka i jedna wielkość pisma w każdym węźle — także w nagłówku (od 2026-09-19; bez wersalików i pogrubień). Kolumna etykiet ma 160 px, reszta szerokości karty idzie na wartość — pełne nazwy z menu GEO są widoczne. Tytuł karty pola i bloku stoi w pierwszej kolumnie, od lewej krawędzi. Karty mają 520 px szerokości i widoczne obramowanie, bez nagłówków «FeatureType».

Parametry widoku 3D w prezentacji graficznej (od 2026-09-15): widok 3D nie jest grupą. Parametry profilu 3D sieci (głębokość, średnica, krycie przyjętych) stoją w gałęzi GES-CAD prezentacji graficznej każdego obiektu, z którego GES-CAD buduje rurę albo komorę; parametry profilu XIS 3D (wysokości, pas ruchu, kolory, krycie) — w gałęzi XIS-3D budynku. Wartość jest wspólna: zmiana w jednym obiekcie sieci obowiązuje całą sieć, a zmiana profilu XIS 3D — wszystkie budynki.

Prezentacja graficzna według XSD (od 2026-09-15, diagram 3 rozporządzenia): z pola prezentacja graficzna wychodzi też odgałęzienie do wspólnego bloku klasy PrezentacjaGraficzna — kodObiektu, geometria, katObrotu: Real [0..1], parametrPrzeskalowania: Real [0..1], etykieta, obiektPrzedstawiany — a jego pole etykieta prowadzi strzałką „Etykieta [0..*]" do wspólnego bloku typu danych Etykieta (geometria, justyfikacja, katObrotu, odnosnik, parametrPrzeskalowania). Oba bloki stoją pod Bloki atrybutów rejestru, którego schemat je definiuje.

Prezentacja graficzna osobno dla modułów (od 2026-09-15): z pola prezentacja graficzna w karcie obiektu — a w przewodzie z typami w karcie każdego typu — wychodzą oddzielne węzły modułów:

Karta bryły jest rzutem izometrycznym i przerysowuje się na żywo przy zmianie profili. Obiekt, z którego moduł nie buduje bryły, ma kartę „bez bryły" — zostaje rysunkiem 2D pod sceną.

Profil XIS 3D (od 2026-09-15): w rejestrze EGiB ostatnia grupa to Widok 3D — XIS 3D. Jej węzły ustawiają bryły budynków: wysokość kondygnacji (początkowa wartość pola w panelu XIS 3D), wysokość przyjęta budynku (budynek bez liczby kondygnacji, domyślnie 6 m), kolor budynków i krycie budynków, a dla otoczenia OpenStreetMap: wysokość przyjęta OSM (domyślnie 10 m), szerokość pasa ruchu OSM (droga z tagiem lanes, domyślnie 3,5 m), kolor budynków OSM, kolor dróg OSM i krycie budynków OSM. Liczby ustawia suwak (zapis po puszczeniu), kolory pole #rrggbb z próbką. XIS 3D bierze profil przy najbliższym ZBUDUJ BRYŁY albo POBIERZ OTOCZENIE; „Przywróć domyślne" wraca do dotychczasowych wartości.

Katalog EGiB i BDOT500 (od 2026-09-14) też stoi bez diagramów: pod rejestrem są grupy — te same, co w zakładkach EGiB i BDOT500 lewego slidera mapy — a w nich obiekty w kolejności katalogu. Obiekt z kilkoma wariantami znaku jest jedną pozycją.

Nazwy obiektów są te same, co w drzewie lewego slidera (od 2026-09-15) we wszystkich trzech rejestrach: najpierw nazwa z podziału menu GEO (np. „Nawis budynku", „Rampa związana z budynkiem", „Rampa w komunikacji"), a gdy jej nie ma — nazwa z karty obiektu bez dopisku wariantu („Punkt graniczny", nie „punkt graniczny — stabilizowany"). Kody, grupy i nazwy S-BASE sprawdza test zgodności z drzewem slidera.

Katalog GESUT (od 2026-09-14) ma układ z rozporządzenia, bez diagramów. Od 2026-09-18 rejestr GESUT dzieli się od razu na sieci — SUW wodociągowa, SUK kanalizacyjna, SUE elektroenergetyczna, SUG gazowa, SUC ciepłownicza, SUT telekomunikacyjna, SUS specjalna, SUN niezidentyfikowana — a po nich na rodzaje urządzeń towarzyszących uzbrojeniu terenu (liniowe i inne); dwie grupy główne z aktu nie mają już własnych węzłów, zostają tylko jako kolejność. Obiekty stoją w swojej sieci w kolejności katalogu, a ich kody i nazwy są te same, co w drzewie GESUT w lewym sliderze mapy — bez dopisków stanu znaku („istniejący", „obszar"). Przewód dzieli się dalej na typy z atrybutu typPrzewodu — np. przewód wodociągowy na „-ogólny" (ogolny = o) i „-lokalny" (lokalny = l); tak samo przewody pozostałych sieci. Pola i wartości pokazują nazwy ze schematu aplikacyjnego w zapisie „nazwa = kod" (np. status: istniejacy = i, projektowany = p), a wiersze rodzaju rysunku i znaku umownego nie niosą już identyfikatora symbolu.

Każdy rodzaj obiektu jest rozrysowany (od 2026-09-14): pod obiektem — a w przewodzie z typami pod każdym typem osobno — stoją rodzaje rysunku z podglądem prezentacji graficznej, znak umowny (pod swoją nazwą z biblioteki) oraz bloki atrybutów według klas schematu aplikacyjnego, od klasy obiektu do klasy ogólnej, np. dla przewodu wodociągowego: GES_PrzewodWodociagowy (typPrzewodu, srednica), GES_Przewod (funkcja, przebieg), GES_ObiektGESUT (status, eksploatacja…), GES_OgolnyObiekt (startObiekt, zrodlo…); pola własne w osobnym bloku. W gałęzi typu pole typPrzewodu ma tylko wartość tego typu. Pola złożone (idIIP), geometria i powiązanie z rzędną nie są jeszcze pokazane.

Połączenia z pól (od 2026-09-14): w karcie bloku atrybutów każde pole jest osobnym wierszem z własnym uchwytem — linia do węzła pola wychodzi dokładnie z jego wiersza. Karta prezentacji (podgląd znaku, pod nazwą znaku) ma przerywaną strzałkę do pól obiektu, które wybierają ten znak, z podpisem „pole = wartość": wyróżnik klasy (np. rodzajUrzadzenia = m), typ przewodu (typPrzewodu = o), stan (status = i, status = p, eksploatacja = n) i pole etykiety. Karty mieszczą wszystkie swoje pola.

Karta prezentacji (od 2026-09-18): węzeł prezentacji ze znakiem pokazuje rysunek, a pod nim cztery wiersze — styl linii (ciągła, kreskowana… z długościami w mm), grubość, kolor linii i zawartość, czyli z czego rysunek się składa: linia, symbol, tekst, wypełnienie (np. symbol + tekst). Wiersze biorą znak ze zmianami z węzłów parametrów, więc suwak od razu zmienia opis.

Prezentacja graficzna z podglądem na żywo (od 2026-09-14): między rodzajem rysunku a kartą prezentacji stoją trzy węzły parametrów znaku — kolor (próbki barw i pole #rrggbb), grubość (suwak w mm) i wzór linii (ciągła, kreskowana, kropkowana, kresko-kropkowa) — każdy połączony przerywaną strzałką z prezentacją. Zmiana parametru od razu przerysowuje podgląd (2D, 3D, kod). Dochodzą parametry dobrane do znaku: krycie (suwak w procentach — każdy znak), symbol (rozmiar w mm i obrót w stopniach — tylko znak z symbolem) i wypełnienie (kolor wypełnienia — tylko obrys). „Przywróć znak z biblioteki" w węźle grubości cofa wszystkie zmiany znaku.

Zapis zmian znaku do biblioteki (od 2026-09-14): gdy znak ma zmiany, w nagłówku węzłów parametrów pojawia się przycisk zapisu. Otwiera okno z potwierdzeniem, które pokazuje nazwę znaku, bibliotekę i listę zmian „było → będzie" (kolor, grubość, wzór linii). ZAPISZ tworzy nowe wydanie biblioteki z poprawionym znakiem, a graf odświeża się z nową treścią; ANULUJ zostawia zmiany w podglądzie. W schemacie aplikacyjnym zapis trafia do jej poprawek — treść z rozporządzenia można przywrócić.

Kolorystyka (od 2026-09-14) idzie tą samą zasadą, co cała aplikacja: najciemniej na zewnątrz, do środka jaśniej. Nagłówek tabeli bibliotek i pola formularzy stoją na tle treści modułu — nie tworzą już ciemnej belki w środku jasnej strony.

FLOW — graf katalogu

Zakładka FLOW pokazuje komplet modelu danych: około 2500 węzłów, wszystko rozwinięte, z listą węzłów po lewej i płótnem po prawej. Lista i płótno pokazują ten sam graf w tej samej kolejności; wybór w jednym prowadzi do drugiego.

Dodawanie i usuwanie pozycji w panelu z prawej (od 2026-09-19): panel węzła pola schematu z listą kodową (GES_Zrodlo, GES_Status, GES_Funkcja, GES_Przebieg, GES_Eksploatacja) wymienia w sekcji EDYCJA wartości, jakie mogą być — każdą z przyciskiem Usuń — i przyjmuje nową (kod i opis, Dodaj wartość); zdjęta wartość schematu zostaje na liście jako przekreślona z przyciskiem Przywróć. Przycisk Ukryj pole w karcie zdejmuje pole schematu z karty obiektu (i jego typów przewodu); panel obiektu wymienia pola ukryte z przyciskiem Przywróć. Zmiany są poprawkami obok katalogu (tak jak poprawki znaków i układu) — graf, lista WĘZŁY, KANBAN i KOD przebudowują się same, a Przywróć treść z rozporządzenia na liście bibliotek zdejmuje je razem z pozostałymi poprawkami.

Panel wybranego węzła (od 2026-09-15): podwójne kliknięcie węzła — albo przycisk Panel wybranego węzła na pasku płótna — wysuwa z prawej panel z trzema częściami: Dane (te same wiersze, co karta), Położenie w grafie (rejestr, grupa, poziom, rodzic z przyciskiem Pokaż rodzica, liczba dzieci i pełna ścieżka) oraz Edycja — dla obiektu Dodaj pole własne, dla pola własnego Zmień pole i Usuń pole. Grupa i poziom obiektów schematu aplikacyjnego wynikają z rozporządzenia i schematu XSD, więc panel je pokazuje, ale nie przestawia; parametry znaku i widoku 3D zmienia się w węzłach prezentacji graficznej.

Rozsuń węzły (od 2026-09-15): na pasku narzędzi płótna, obok „dopasuj całość”, stoi przycisk Rozsuń węzły. Każde kliknięcie zwiększa odstępy między kartami — w pionie i między kolumnami — o połowę wartości domyślnej, najwyżej czterokrotnie; karty nie zmieniają rozmiaru. Ręczne przesunięcia kart są przy tym kasowane. Ułóż węzły od nowa wraca do odstępów domyślnych.

Jednakowy styl linii (od 2026-09-15): wszystkie linie grafu — gałęzie drzewa, odgałęzienia bloków i składu, powiązania z rozporządzenia i strzałki prezentacji do pól — mają ten sam kształt kątowy i ciągłą kreskę. Powiązanie różni się tylko podpisem (rola, liczność, pole = wartość).

Edycja na KANBAN (od 2026-09-15): każda karta ma po prawej przycisk EDYTUJ (ołówek). Otwiera on z prawej ten sam panel węzła, co podwójne kliknięcie karty we FLOW: dane, położenie w grafie i — dla obiektu — listę pól własnych z przyciskami ZMIEŃ i USUŃ oraz DODAJ POLE WŁASNE. Zmiana i dodanie pola idą przez to samo okno dialogowe, co we FLOW, więc oba widoki pokazują zawsze ten sam stan. Przycisk nie rusza karty: w bibliotece własnej przeciąganie karty dalej zmienia stan redakcji. Atrybuty schematu, grupa i poziom schematu aplikacyjnego wynikają z rozporządzenia i nie są tu edytowalne.

Przycisk „+” na każdej pozycji (od 2026-09-15): wiersz karty, z którego wychodzi dalsze połączenie — pozycja składu grupy (np. SUWR Sieć wodociągowa-hydrofornia w karcie „Sieć wodociągowa”), pole bloku atrybutów, prezentacja graficzna — ma po prawej mały kwadrat z plusem. Plus rozwija tylko tę jedną gałąź o następne węzły; po rozwinięciu kwadrat pokazuje minus i chowa ją z powrotem. Pozostałe wiersze tej samej karty zostają, jak były. Strzałka w nagłówku karty działa na całą kartę naraz — rozwija albo zwija wszystkie jej wiersze.

Zwijanie i rozwijanie (od 2026-09-15): graf otwiera się zwinięty — widać tylko rejestr. Karta, która ma dzieci, ma w nagłówku strzałkę: w prawo znaczy „zwinięta”, w dół — „rozwinięta”; kliknięcie pokazuje albo chowa całą gałąź wraz z połączeniami. Lista węzłów po lewej korzysta z tego samego stanu, a „rozwiń” / „zwiń” w liście działają na cały graf. Po otwarciu biblioteki nie ma już przełącznika grupy (wszystkie, GESUT, EGiB, BDOT500) — rejestr wynika z biblioteki.

Dozwolona geometria (od 2026-09-15): karta obiektu GESUT i BDOT500 ma wiersz geometria — kolumny tabeli „Dozwolona geometria obiektu” z Załącznika nr 1 rozporządzenia (punkt, multipunkt, linia, multilinia, poligon, multipoligon). Pod nim stoją nazwane ograniczenia z części „Ograniczenia nałożone na atrybuty”, zapisane jak na diagramie, np. {geometriaPunktPowierzchnia} — punkt lub poligon. EGiB nie ma tabeli, więc jego obiekty trwale związane z budynkiem pokazują tylko ograniczenia. Tam, gdzie sam tekst aktu jest niespójny (OCL pozwala na mniej niż tabela, np. przepust i rów przydrożny w BDOT500), karta pokazuje czerwony wiersz rozbieżność w akcie — aplikacja jej nie rozstrzyga.

Ten sam graf jest osadzony w pomocy — patrz Model danych w grafie FLOW.

Każdy obiekt BDOT500, GESUT i EGiB ma pod sobą węzeł z podglądem, po jednym na rodzaj rysunku (punkt, linia, obrys). Od 2026-09-14 węzeł niesie ten sam podgląd, co panel w EDYTORZE: przyciski 2D / 3D / KOD i kopiowanie kodu SVG. Kod dla linii to próbka 20 mm z prawdziwą grubością i wzorem kreskowania, dla obrysu prostokąt 20 × 10 mm z wypełnieniem, dla punktu rysunek bloku. Obrót bryły w 3D i przewijanie kodu nie przesuwają węzła. Obiekt bez znaku w bibliotece ma węzeł „brak znaku" — kodu nie ma z czego zrobić.

S-VIEW

Drzewo węzłów po lewej jest wirtualizowane, panel rozsuwalny, karty mają jednakową wysokość, a nazwy pól są po polsku, wprost z rozporządzenia (103 pola z testem kompletności). Każdy węzeł niesie prezentację na mapie: rodzaj rysunku (punkt, linia, obrys) i sam rysunek.

Mapowanie GML i karty obiektów

Każdy obiekt mapy zasadniczej ma własny plik JSON — kartę obiektu — w src/style/obiekty/<rejestr>/<grupa>/<KOD>.json. Karta niesie kod, nazwę, grupę drzewa, mapowanie GML (klasa schematu, atrybut rozstrzygający i wartości, które dają ten obiekt), komplet atrybutów klasy z listami kodowymi oraz warianty stylu z kolorami. Obok kart leżą _grupa.json (nazwa i kolejność grupy) i _rejestr.json (wersja, data, skala bazowa). Z kart powstają pliki zbiorcze: _wszystkie.json w każdej grupie, _mapowanie.json w każdym rejestrze i indeks.json, który czyta aplikacja. Po ręcznej edycji karty uruchamia się npm run karty:zloz.

W widoku EDYTOR w prawej szufladzie, pod podglądem znaku, stoi panel MAPOWANIE GML: pokazuje klasę, atrybut rozstrzygający, wartości i atrybuty klasy dla wybranego znaku, pozwala je zmienić i zapisać jako poprawkę w przeglądarce. Trzy przyciski oddają gotowe pliki do repozytorium: KARTA OBIEKTU (KOD.json), MAPOWANIE REJESTRU (_mapowanie.json) i GRUPA (_wszystkie.json). To jest droga tworzenia plików mapowania: zredagować w S-Base, pobrać, położyć w katalogu kart, złożyć indeks.

Układ edytora — szuflady ramy

Od 2026-09-24 (polecenie „w module S-BASE wykorzystaj slider z lewej i z prawej — zrób porządek — uczytelnij") EDYTOR stoi tak samo, jak moduły mapowe:

Obie szuflady otwierają się z wejściem w edytor i zamykają z wyjściem z niego: poza edytorem nie mają treści, bo lista bibliotek to strona wyboru, nie pracy. Zwinąć i rozwinąć je można jak wszędzie — przyciskami na pasku menu.

Wcześniej całość gniotła się w środkowej kolumnie: pola karty w czterech rzędach, wąskie płótno, a z prawej naraz podgląd znaku, PODGLĄD SVG, MAPOWANIE GML i pliki do repozytorium — przy pustych szufladach po obu stronach.

Podgląd SVG na żywo — 2D, 3D, kod

W widoku EDYTOR w prawej szufladzie stoi panel PODGLĄD SVG. Pokazuje kod SVG obiektu i odświeża się przy każdej zmianie: gdy na płótnie w środku coś powstaje, panel pokazuje ten rysunek (napis „rysunek z płótna"); gdy płótno jest puste — blok wybranego znaku. Zmiana koloru albo grubości w polach stylu przestawia podgląd od razu, bez zapisu.

Trzy przyciski przełączają widok: 2D (rysunek wektorowy na białej kartce, z prawdziwym kolorem z biblioteki), 3D (bryła wyciągnięta z rysunku — obracana myszą, kreski mają grubość i głębokość) i KOD (tekst SVG z numerami wierszy). KOPIUJ oddaje cały kod do schowka. Współrzędne kodu są w milimetrach mapy, początek w punkcie wstawienia. Kod ma każdy rodzaj znaku: punkt (blok), linia (próbka 20 mm ze wzorem kreskowania, pasem po osi, drugą linią i kształtem wzoru) oraz obrys (prostokąt 20 × 10 mm z wypełnieniem).

Oba podglądy pokazują to samo (od 2026-09-24, zgłoszenie „podgląd SVG zaprzecza — na górze inaczej, na dole inaczej"): mały podgląd nad panelem i próbka w PODGLĄDZIE SVG czytają ten sam zestaw pól znaku. Dla obrysu znaczy to wzór linii na obwódce (OTDA wiata: kreska 2/1), kształt wzoru rozstawiony po całym obwodzie (kwadraciki w przerwach kreski, co 3 mm) i wzór powierzchniowy na kracie wewnątrz (zadrzewienie, cmentarz, trawnik). Wcześniej próbka SVG rysowała sam prostokąt ciągły, więc obrys pokazywała niezgodnie z mapą i z podglądem obok.

Pola własne

Do obiektu można dopisać własne pole danych. Trafia ono do osobnego magazynu — atrybuty schematu są nietykalne, bo idą do eksportu GML.

Katalog własny biblioteki — grupy, klasy, bloki

Od 2026-09-15 we FLOW można zbudować własny katalog od podstaw, na wzór GESUT czy EGiB — z własną dokumentacją zamiast rozporządzenia. Elementy trafiają zawsze do biblioteki otwartej w S-BASE:

• w bibliotece własnej — pod węzłem biblioteki; obok stoi węzeł Dokumentacja biblioteki (tytuł, źródło, opis), zmieniany ołówkiem na karcie;
• w schemacie aplikacyjnym rozp. 2021 — pod rejestrem (GESUT, EGiB, BDOT500), obok struktury z rozporządzenia, która zostaje nietknięta.

Nowy element zakłada przycisk Dodaj element do biblioteki (folder z plusem) na pasku płótna albo na karcie korzenia. Na karcie każdego elementu własnego stoją trzy przyciski: dodaj element podrzędny, zmień i usuń. Usunięcie zabiera cały element z elementami podrzędnymi — okno pyta o potwierdzenie i podaje ich liczbę.

Dwa elementy pod tym samym rodzicem nie mogą mieć tej samej nazwy; rodzaju i położenia istniejącego elementu się nie zmienia. Karty elementów własnych mają przerywaną obwódkę, jak pola własne — to nie jest struktura z rozporządzenia. Katalog zapisuje się do bazy roboczej razem z pozostałymi rejestrami S-BASE.

Przesuwanie blokowe (od 2026-09-15): w liście WĘZŁY po lewej każdy element własny ma z lewej uchwyt (sześć kropek). Chwyć go i przeciągnij na inny wiersz — element jedzie razem z elementami podrzędnymi. Gdzie upadnie, zależy od miejsca nad wierszem docelowym:

Upuszczenie na wiersz biblioteki (albo rejestru w schemacie aplikacyjnym) przenosi element na najwyższy poziom. Przeniesienie, na które nie pozwala hierarchia (np. grupa pod klasą), trafienie do własnej gałęzi albo powtórzona nazwa pod nowym rodzicem kończy się komunikatem w rogu ekranu i niczego nie zmienia. Struktury z rozporządzenia nie da się przesuwać — jej wiersze nie mają uchwytu. Element leżący daleko w liście najłatwiej znaleźć polem Szukaj w grafie.

Katalog a schemat biblioteki (od 2026-09-25). Obiekt katalogu można przywiązać do klasy schematu biblioteki (pole „Klasa schematu" w oknie obiektu — klasy przychodzą z XSD wgranego przy zakładaniu albo z EDYTORA w zakładce SCHEMAT). Wiązanie kodu obiektu z klasą trafia do słownika biblioteki, tak jak SUWP → GES_PrzewodWodociagowy w rejestrze: warstwa narysowana znakiem tej biblioteki zapamiętuje jej identyfikator, a panel obiektu w GEO pokazuje atrybuty tej klasy. Pole bloku rodzaju „lista wartości" może wskazać listę kodową ze słownika — wartości pola przychodzą z niej, a nie z dowolnego tekstu. We FLOW obiekt z klasą dostaje pod sobą węzły atrybutów klasy i wartości list, jak obiekt rejestru.

Kod węzła — zakładka KOD we FLOW

Od 2026-09-15 lewa ramka FLOW ma dwie zakładki: WĘZŁY (lista węzłów, jak dotąd) i KOD — edytor, w którym zmiany wprowadza się ręcznie w kodzie JSON. Edytor pokazuje kod wybranego węzła:

ZASTOSUJ (albo Ctrl+S) sprawdza kod w całości: składnię JSON, pola schematu, istnienie elementów nadrzędnych, dozwoloną hierarchię, cykle i powtórzone nazwy. Kod z błędem nie zapisuje niczego — komunikat pojawia się nad edytorem. Po udanym zapisie graf przebudowuje się od razu. PRZYWRÓĆ wraca do kodu z magazynu. W kodzie pojedynczego elementu nie zmienia się id, rodzaj ani rodzicId, a w kodzie znaku — id; strukturę przestawia się w kodzie całego katalogu. Klawisz Tab wstawia wcięcie.

DB-VIEW — schemat bazy (Liam ERD)

Od 2026-09-15 w pasku otwartej biblioteki, obok KANBAN, stoi zakładka DB-VIEW. Pokazuje schemat bazy roboczej — schematy public, robocza i urzedowe (ok. 130 tabel) — narysowany przez Liam ERD: tabele z kolumnami, klucze główne i obce, relacje. Nad diagramem stoi, z jakiej bazy i kiedy powstał oraz ile ma tabel, kolumn i ograniczeń; NOWA KARTA otwiera go na całym ekranie. Wyszukiwanie tabel, układ i podświetlanie relacji to interfejs samego Liam.

Kolorystyka (od 2026-09-16): diagram bierze kolory z palety aplikacji — akcent (przyciski, zaznaczenie, relacje) to ten sam kolor, co czynna zakładka, np. pomarańczowy zamiast zielonego Liam. Przy ciemnym motywie z palety idą też tła, obramowania i tekst; przy jasnym Liam zostaje ciemny, z akcentem palety. Od 2026-09-18 akcent obejmuje całą skalę zieleni Liam oraz obrys zaznaczonej tabeli i jej krawędzi — zaznaczenie świeci kolorem firmowym, nie zielenią. Przełączenie jasności w aplikacji przemalowuje diagram od razu. Zielone zostaje tylko logo Liam.

Diagram buduje polecenie npm run db-view: zrzuca sam schemat (bez danych) z bazy w kontenerze aixis6-db, uruchamia Liam CLI i kładzie wynik w public/db-view/. Po nowej migracji polecenie trzeba uruchomić ponownie — do tego czasu zakładka pokazuje schemat z chwili ostatniej budowy. Gdy diagramu nie zbudowano, zakładka mówi to wprost i podaje polecenie.

Nowa biblioteka ze schematem XSD — własny słownik atrybutów

Od 2026-09-25 każda biblioteka ma swój oddzielny schemat. Biblioteki rozporządzenia 2021 (GESUT, EGiB, BDOT500) mają słowniki wygenerowane z ich XSD; biblioteka własna może dostać swój — z pliku .xsd, który wskażesz w oknie Nowa biblioteka.

Okno ma ten sam rozmiar i układ co „Nowy projekt": nazwa, identyfikator (z nazwy, do zmiany) i wiersz Schemat XSD (opcjonalnie) ze strefą upuszczania. Rozbiór pliku idzie w przeglądarce — plik nie opuszcza stanowiska. Zanim bibliotekę założysz, okno pokazuje, co ze schematu wyszło: liczbę klas, list kodowych i atrybutów oraz listę elementów pominiętych z powodem (geometria — rysuje ją mapa; typ nierozpoznany; element złożony). Przedrostek klas (GES_, EGB_, OT_…) jest wykrywany z pliku; gdy schemat ma ich kilka po równo, wybierasz go z listy — program nie zgaduje. Bez pliku biblioteka powstaje pusta, jak dotąd; schemat można wgrać później w zakładce SCHEMAT.

Co słownik zmienia w aplikacji: obiekt narysowany na warstwie z takiej biblioteki ma w prawym sliderze sekcję „Atrybuty wg schematu biblioteki" — listy kodowe jako wybór, pola proste jako pola, dokładnie jak dla rozporządzenia. Słowniki nie mieszają się między bibliotekami: lista o tej samej nazwie w dwóch bibliotekach to dwie różne listy, a o tym, która obowiązuje, rozstrzyga warstwa rysunku (pole biblioteka_id), nie prefiks kodu. Znaki rozporządzenia dalej działają po prefiksie (SU, EG, OT) — stare rysunki nie wymagają żadnej zmiany.

Słownik trafia do osobnego rejestru ai_xis_slowniki_wlasne (patrz „Gdzie zapisują się dane") i znika razem z usunięciem biblioteki. Ten sam rozbiór XSD, który wykonuje okno, buduje słowniki rozporządzenia na stanowisku (npm run atrybuty) — test porównuje jego wynik bajt w bajt z plikami w repozytorium, więc oba tory nie mogą się rozjechać.

SCHEMAT — atrybuty, edytor, graf

Zakładka SCHEMAT (obok ŹRÓDŁO i FLOW, od 2026-09-25) pokazuje słownik atrybutów otwartej biblioteki — dla GESUT, EGiB i BDOT500 schemat aplikacyjny rozporządzenia, dla biblioteki własnej jej własny słownik (z XSD wgranego przy zakładaniu albo złożony ręcznie). Nad treścią stoi podsumowanie: źródło (nazwa pliku XSD albo „schemat własny"), liczba klas, atrybutów i list. Trzy tryby:

• ATRYBUTY — tabela na tej samej siatce, co WARSTWY i lista bibliotek: KLASA, ATRYBUT, RODZAJ (tekst, liczba, liczba całkowita, tak/nie, data, data i czas, lista), LISTA (nazwa listy kodowej i liczba jej wartości), OBOW., WIELE, Z KLASY (klasa, z której atrybut jest odziedziczony; pusto, gdy własny). Kliknięcie wiersza zaznacza go i podświetla ten sam atrybut w GRAFIE.
• EDYTOR — tylko biblioteka własna: edytor schematu (retab schema-builder, na naszych prymitywach) do tworzenia własnych bloków danych: klasa = obiekt, właściwość = atrybut z typem wartości (tekst, liczba, liczba całkowita, tak/nie, data, data i czas, lista), definicje ($defs) = listy kodowe do wielokrotnego użycia, tryb JSON do wglądu. Każda zmiana po pół sekundy idzie do słownika biblioteki; schemat, którego słownik nie umie przyjąć (obiekt w obiekcie, anyOf, odwołanie poza definicje), zostaje w edytorze z komunikatem, a słownik trzyma ostatnią poprawną wersję — model GML nie ma obiektu w obiekcie. Opcjonalność atrybutu to „nullable" właściwości (edytor wymaga wszystkich właściwości); atrybut wielokrotny to lista wartości danego typu.
• GRAF — graf schematu na Cytoscape (układ hierarchiczny od lewej): klasy (klasy bazowe spoza słownika, np. abstrakcyjny obiekt GESUT, kreską przerywaną) → atrybuty (odziedziczone wiszą przy klasie bazowej, klasa pochodna ma do niej strzałkę „dziedziczy") → listy kodowe (sześciokąty), asocjacje między klasami z nazwą roli. Przyciski + / − / dopasuj; kółko myszy przybliża, przeciąganie przesuwa; klik w atrybut zaznacza wiersz w ATRYBUTACH. Kolory idą z motywu (jasny/ciemny).

Biblioteki urzędowe mają tylko ATRYBUTY i GRAF — ich słownik jest wierny XSD rozporządzenia i nie podlega edycji.

Eksport i import biblioteki (JSON)

Import wzorów linii .lin i kształtów .shx (od 2026-09-21): ten sam przycisk IMPORT przyjmuje plik .lin (AutoCAD, np. MapaZas2021.lin) razem z plikiem .shx z kształtami. Każdy wzór staje się znakiem liniowym nowej biblioteki własnej: kreski i przerwy jako wzór kreskowany, kształt ze wzoru (np. [WKS,msgB.shx,...]) jako blok wektorowy w blokach użytkownika z punktami wstawienia w okresie. Wzór z kształtem bez podanego .shx dostaje same kreski, a lista takich wzorów pokazuje się pod przyciskiem. Znaki wchodzą na mapę tą samą drogą, co reszta biblioteki (GEO-CAD2D, panel stylu warstwy).

Konwersja biblioteki SHX i LIN na stanowisku (od 2026-09-24, polecenie „ma korzystać z biblioteki SHX i LIN — jak DWG"): obok drogi przez okno IMPORT stoi narzędzie wiersza poleceń — ta sama droga, co konwersja DWG:

npm run shx-lin -- <katalog ze źródłami> <nazwa biblioteki> [skala]
npm run shx-lin -- assets/Shx MapaZas2021

Czyta wszystkie pliki .shx i .lin z katalogu tymi samymi czytnikami, co aplikacja, i zapisuje do assets/SHX/<biblioteka>/:

Wynik zostaje na stanowisku: assets/ nie jest wersjonowane, a pliki SHX i LIN mogą mieć licencję dostawcy. Narzędzie niczego nie dopisuje do bibliotek w aplikacji — to materiał do obejrzenia i sprawdzenia, a biblioteka powstaje z pliku przez okno IMPORT powyżej.

Od 2026-09-15 każdą bibliotekę da się zapisać do pliku i wczytać z pliku — w tym samym formacie JSON, w jakim leży w bazie roboczej.

• EKSPORT — przycisk na karcie każdej biblioteki (także GESUT, EGiB, BDOT500 schematu aplikacyjnego rozp. 2021, razem z poprawkami). Plik biblioteka-<identyfikator>-<wydanie>.json niesie nagłówek formatu ("format": "ai-xis-biblioteka"), identyfikator, nazwę, treść biblioteki (wydanie, data, skala bazowa, znaki) i katalog własny (grupy, klasy, bloki, dokumentacja).
• IMPORT — przycisk obok Nowa biblioteka oraz (od 2026-09-18) na karcie każdej biblioteki. Wczytać można plik eksportu, sam wpis z bazy (id, nazwa, biblioteka) albo samą treść biblioteki z zakładki ŹRÓDŁO (identyfikator powstaje wtedy z nazwy pliku). Plik jest sprawdzany w całości przed zapisem — schemat znaków i katalog; plik z błędem jest odrzucany z powodem, nic nie zostaje zapisane.
• Okno importu pokazuje, co jest w pliku (wydanie, liczba znaków i elementów katalogu). Gdy biblioteki o tym identyfikatorze nie ma — IMPORTUJ zakłada ją pod podaną nazwą. Gdy jest — okno pyta: ZAPISZ JAKO NOWĄ (proponuje wolny identyfikator …_kopia) albo ZASTĄP TREŚĆ istniejącej; w schemacie aplikacyjnym zastąpienie trafia do jego poprawek i da się je cofnąć „Przywróć treść z rozporządzenia”. Po imporcie z listy biblioteka się otwiera; po imporcie z karty lista zostaje, a karta rozwija się z nową treścią.

Od 2026-09-25 plik ma wersję formatu 2: biblioteka własna niesie w nim także swój słownik atrybutów (slownik: klasy, listy kodowe, wiązania kodów z klasami — z XSD albo z EDYTORA w zakładce SCHEMAT). Import jako nowa zapisuje słownik pod nowym identyfikatorem; plik w wersji 1 (bez słownika) wczytuje się nadal, a słownik biblioteki zostaje wtedy taki, jaki jest. Biblioteki GESUT, EGiB i BDOT500 słownika w pliku nie mają — ich schemat jest w aplikacji.

NOTATKI — INSTRUKCJE-STYLE (baza pomysłów)

Przycisk NOTATKI na liście bibliotek (od 2026-09-25) otwiera w tej samej ramie S-BASE bazę pomysłów, instrukcji branż i dzienników — wzorowaną na Logseq, ale natywną: dane leżą w bazie roboczej w tabeli INSTRUKCJE-STYLE (robocza.instrukcje_style, migracja 101), a nie w cudzej aplikacji. Każda strona może należeć do biblioteki (instrukcja konkretnego stylu) albo być ogólna. Trzy rodzaje stron: instrukcja (zasady branży dla stylu), notatka (pomysły), dziennik (strona dnia — przycisk DZIŚ zakłada albo otwiera RRRR-MM-DD).

Format treści jest zgodny z Logseq, żeby notatki dało się przenosić w obie strony:

• klucz:: wartość w pierwszych liniach = właściwości strony (panel WŁAŚCIWOŚCI pokazuje je tabelką; „Dodaj właściwość" dopisuje wiersz),
• - blok = blok konspektu; wcięcie o dwie spacje = blok podrzędny (Tab / Shift+Tab w edytorze wcina i cofa zaznaczone linie), linia bez myślnika dokleja się do bloku wyżej,
• [[Strona]] = link do strony (kliknięcie w panelu „Linki na tej stronie" otwiera ją, a gdy jej nie ma — zakłada nową o tym tytule, jak Logseq), #tag = tag, ((id)) = odwołanie do bloku,
• TODO, DOING, DONE, LATER, NOW, WAITING, CANCELED na początku bloku = zadanie (panel AGENDA zbiera je z otwartej strony).

Układ: lewy panel — filtr biblioteki (wszystkie / ogólne / jedna), pole szukania pełnotekstowego (tytuł i treść, po słowach), lista dzienników, stron i szkiców; środek — tytuł, rodzaj, biblioteka, treść w EDYCJI (tekst) albo PODGLĄDZIE (markdown; linki i tagi wyróżnione, zadania ze znacznikiem); prawy panel — WŁAŚCIWOŚCI (właściwości, linki ze strony, agenda), ZWROTNE (kto linkuje do tej strony), GRAF, WTYCZKI. Zapisz (albo Ctrl+S) zapisuje stronę i przelicza jej linki; tytuł musi być unikalny w obrębie biblioteki (link [[…]] wskazuje po tytule). Usunięcie strony zostawia cudze linki do niej jako linki „w przód".

GRAF rysuje ten sam silnik, co graf schematu (Cytoscape, układ hierarchiczny): strony (prostokąty), tagi (sześciokąty), strony w przód (drobne — ktoś do nich linkuje, ale jeszcze nie powstały). Klik w stronę ją otwiera, klik w stronę w przód ją zakłada, klik w tag filtruje graf po tagu (lista tagów nad grafem). Przełącznik mapa myśli strony (wtyczka) pokazuje zamiast grafu linków konspekt otwartej strony jako drzewo.

Import / Eksport — przycisk IMPORT przyjmuje pliki .md z katalogu Logseq (pages/Tytuł.md, journals/2026_09_25.md; ___ w nazwie to /, title:: z właściwości wygrywa nad nazwą pliku); strona o tym samym tytule w tej bibliotece jest podmieniana. EKSPORT pobiera otwartą stronę jako .md w tym samym układzie. Wielu stron naraz (archiwum) jeszcze nie ma.

Wtyczki notatek

Panel WTYCZKI to lista naszych funkcji NOTATEK wzorowanych na wtyczkach Logseq (web-Logseq wtyczek nie obsługuje, więc żadna z nich nie jest cudzym kodem). Każda ma opis, wzór i przełącznik (stan w pamięci stanowiska, klucz ai_xis_notatki_wtyczki); planowane są opisane, ale jeszcze wyłączone:

Panel MOTYW (własna paleta, import palety z motywu Logseq) jest planowany osobno — patrz USTAWIENIA › Wygląd.

BIBLIOTEKI BIM SIECI — bloki sieci producentów

Cztery biblioteki, po jednej na sieć (od 2026-09-27, polecenia „katalog stylów — rozbij na biblioteka_bim_siec_", „każda sieć osobno"):

Do 2026-09-27 wszystkie 424 pozycje leżały w jednej bibliotece „KATALOG STYLÓW". Rozbicie ma powód: biblioteka jest grupą obiektów, którą wybiera się w całości do składu schematu — a schematu wodociągowego nikt nie składa z katalogu, w którym leży teletechnika.

Każda pozycja jest jednocześnie znakiem umownym (rysuje się na mapie) i typem produktu (niesie DN, materiał, producenta, numer katalogowy i parametry bryły 3D). Biblioteki należą do stanowiska, nie do projektu — każdy nowy projekt widzi je od razu, tak samo jak GESUT.

Skąd pochodzą pozycje

Producenci armatury, rur i studni wydają biblioteki BIM w formacie Revita (.rvt, .rfa) — tego w przeglądarce nie otworzymy (patrz Ograniczenia). Czytelne bez Revita są jednak katalogi typów .txt leżące obok rodzin i nazwy plików, a te niosą dokładnie to, czego katalog potrzebuje: system, element, średnicę, numer katalogowy. Seed składa npm run katalog-stylow i dzieli się na dwie części:

Każda pozycja mówi w polu źródło, skąd ma wymiary — pipelife-bim-2021, norma:PN-EN 558, reczne. To jest różnica między wymiarem odczytanym a przyjętym i katalog jej nie zaciera.

Wygląd: znak z rozporządzenia

Bloki nie mają własnej grafiki. Rura wodociągowa rysuje się jak SUWP, studnia kanalizacyjna jak SUKS, hydrant jak SUWH, zasuwa jak SUWW, studnia kablowa jak SUPK. Mapa ma zostać czytelna dla geodety i dla urzędu, a katalog producenta nie zmienia znaczenia znaku — zmienia to, co pod nim stoi. Pozycja przewodu dostaje do tego opis średnicy.

Blok jest parametryczny

Bryła 3D nie jest zamrożoną siatką z pliku producenta, tylko funkcją parametrów: studnia to walec trzonu o DN, kineta u dołu (przelotowa, zbiorcza z liczbą wlotów, ślepa, rewizyjna), zwężenie do włazu u góry; zasuwa — korpus o długości zabudowy z trzpieniem do skrzynki; studnia kablowa — prostopadłościan o wymiarach wnętrza z pokrywą i króćcami. Zmiana liczby w oknie typu przelicza bryłę. Dlatego ta sama studnia PRO 425 pasuje do rowu o głębokości 1,8 m i do 3,5 m — rzędne z rysunku wchodzą wprost, a wymiar, którego pozycja nie niesie, jest przyjęty i widać to w uwagach.

Własna pozycja z karty produktu

Producent bez biblioteki BIM nie zamyka drogi: pozycję z katalogu kopiuje się i poprawia wymiary z karty produktu (PDF) — kopia przykrywa seed, a jej usunięcie przywraca pozycję wyjściową. Tak samo powstaje blok całkiem nowy. Seed z repozytorium zostaje przy tym nietknięty, jak biblioteki z rozporządzenia.

Użycie w rysunku

Katalog stoi w lewej szufladzie GEO-CAD2D i GES-CAD pod zakładką KATALOGI (obok WARSTWY, GESUT, EGiB, BDOT500) — drzewo sieć → system producenta → pozycja. Wybór pozycji działa jak wybór znaku: warstwa dostaje styl, a każdy narysowany na niej obiekt — identyfikator typu i średnicę. Sieć 3D (NARZĘDZIA → Sieć 3D — widok izometryczny) rysuje wtedy blok z parametrów zamiast walca domyślnego. Szczegóły: przestrzenie i moduły.

Zasoby w bazie — S-BASE_OBIEKTY, S-BASE_GRUPY, S-BASE_schematy

Od 2026-09-27 (polecenia „każdy obiekt — styl linii, symbolu — jest prowadzony osobno i ma tworzoną kartę obiektu", „obiekty są zapisywane w tabeli w bazie S-BASE_OBIEKTY, każdy obiekt w osobnym wierszu", „grupy obiektów są zapisywane w tabeli S-BASE_GRUPY", „schemat aplikacyjny prowadzony jest i zapisywany w bazie w formacie JSON w tabeli S-BASE_schematy"):

Treść bibliotek z rozporządzenia i bibliotek BIM leży dalej w repozytorium — baza jest miejscem, w którym zasób się prowadzi: karta obiektu, grupa, stan i przynależność do schematów. Przycisk WGRAJ OBIEKTY w oknie SCHEMATY przenosi rejestr do bazy; robi to bezpiecznie, bo wiersze poprawione ręką człowieka są pomijane.

Schemat aplikacyjny = lista obiektów lewego slidera

Schemat nie ma własnych obiektów — wybiera spośród istniejących, co ma wchodzić w jego skład. Pozycja składu ma trzy postaci: cała biblioteka, jej grupa (albo podgrupa) albo pojedynczy obiekt. Wybór grupy bierze całą gałąź, razem z podgrupami.

Składa się go w oknie SCHEMATY: z lewej lista wszystkich schematów z licznikiem pozycji, z prawej grupy obiektów wszystkich bibliotek — jako lista do zaznaczania albo jako tablica (DOSTĘPNE GRUPY → W SKŁADZIE) z przeciąganiem. Schemat rozp. 2021 jest wbudowany i niezmienny: żeby zmienić jego skład, kopiuje się go — dokładnie tak, jak biblioteki z rozporządzenia.

Każdy projekt musi mieć wybrany schemat — wybiera się go w oknie projektu, a lista idzie z bazy, więc własne schematy widać tam od razu.

Nowy schemat zakłada się przyciskiem NOWY SCHEMAT w nagłówku widoku wyboru (od 2026-09-30). Okno pyta o nazwę, kod i opis; powstaje jeden wiersz robocza.sbase_schematy z pustym składem, który uzupełnia się w oknie SCHEMATY. Kod musi spełniać warunek kolumny (małe litery, cyfry, podkreślnik) i jest niepowtarzalny — gdy jest zajęty, okno zostaje otwarte i mówi dlaczego, zamiast gubić wpisaną nazwę.

Karta obiektu

Każdy obiekt ma swoją kartę: czym jest (geometria, plik stylów, stan, symbol), gdzie należy (biblioteka, grupa, podgrupa, kod grupy), jak wygląda (kolor, grubość, wzór linii, opis z pola), skąd pochodzi (z repozytorium, poprawiony czy założony w S-BASE) i jakie ma notatki. Otwiera ją przycisk KARTA przy pozycji na liście obiektów; z karty prowadzi przycisk do edytora.

Notatki dla biblioteki, grupy i obiektu

Notatki INSTRUKCJE-STYLE mają od 2026-09-27 trzy poziomy (polecenia: „każda biblioteka ma swoją notatkę", „każda grupa ma swoją notatkę", „każdy obiekt ma swoją notatkę"):

Notatka dotyczy albo grupy, albo obiektu — obiekt i tak należy do grupy, więc wskazanie obu naraz byłoby dwiema różnymi odpowiedziami na pytanie, czego notatka dotyczy. Grupa i obiekt zawsze wskazują swoją bibliotekę.

Wszystkie poziomy to ta sama notatka: ten sam markdown zgodny z Logseq, te same linki [[Strona]], ten sam graf i te same linki zwrotne. Tytuł musi być niepowtarzalny w obrębie poziomu, więc notatka „Uwagi" o grupie i „Uwagi" o obiekcie mogą istnieć obok siebie.

Notatki obiektu widać na jego karcie, razem z przyciskiem DODAJ NOTATKĘ.

Gdzie zapisują się dane

Rejestry S-Base (biblioteki własne, poprawki bibliotek rozporządzenia, katalog własny, pola własne, bloki, grupy, mapowanie, profile 3D oraz — od 2026-09-25 — słowniki bibliotek własnych ai_xis_slowniki_wlasne, osobno od rejestru bibliotek, bo słownik EGiB waży 180 kB, a rejestr bibliotek jest zapisywany w całości przy każdej edycji znaku) zapisują się do bazy roboczej stanowiska; pamięć przeglądarki służy wyłącznie jako pamięć podręczna. Przy rozjeździe wygrywa baza — chyba że jest pusta. Stan widać na odznace w nagłówku modułu: BAZA ROBOCZA albo TYLKO LOKALNIE.

NOTATKI (INSTRUKCJE-STYLE) nie idą przez rejestry ani przez pamięć przeglądarki — każda strona zapisuje się od razu do tabeli robocza.instrukcje_style przez /api/instrukcje (na stanowisku i online ta sama trasa); bez bazy panel pokazuje błąd zamiast udawać zapis.

Ograniczenia

• Zapis do bazy działa wyłącznie w trybie deweloperskim; na wdrożeniu statycznym rejestry zostają w przeglądarce.
• Schemat aplikacyjny rozp. 2021 jest tylko do odczytu — edycja przez kopię albo po odblokowaniu, jako poprawki.
• Nie ma jeszcze: użycia własnej biblioteki jako stylu warstwy na mapie, powielania stylu, importu DXF w przeglądarce ani importu wzorów kreskowania .pat.

Bloki atrybutów w KANBAN (od 2026-09-19): tablica KANBAN schematu aplikacyjnego ma — obok kolumn sieci i grup — kolumnę Bloki atrybutów z blokami schematu (PrezentacjaGraficzna, Etykieta) jako kartami. Bloku nie przeciąga się między kolumnami (to definicja ze schematu, nie obiekt); EDYTUJ otwiera dla niego ten sam panel z prawej.

Osie w edytorze symboli (od 2026-09-19): arkusz rysowania ma osie X (w prawo) i Y (w górę) przez środek widoku, z podziałką co 5 mm mapy i liczbami; początek układu 0,0 (czerwony punkt) to punkt wstawienia symbolu — dokładnie ta konwencja, w której blok trafia na mapę.